நம் குரல்

Saturday, January 6, 2018

பூனைகளைப் போற்றுதும்


பூனை கண்ணை மூடிக்கொண்டால் பூலோகம் இருண்டு போகுமா? பூனை குறுக்கே போனால் சகுனம் சரியில்லை. மதில்மேல் பூனை. ருசி கண்ட பூனை. பூனையைப் பற்றிச் சிந்தித்தால் நம் நினைவில் இம்மாதிரி பழமொழிகள், சொற்றொடர்கள் வருவது இயல்பு.  பெரும்பாலும் பூனைகள் குறித்து  எதிர்மறையான எண்ணங்களே நம் மனித மனத்தில் பதிவாகியுள்ளன.

எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமி பூனைகள் பற்றி இரண்டு கவிதைகள் எழுதியுள்ளார். அவற்றில் ஒன்று:

வித்தியாசமான மியாவ்

எனக்குத் தெரிந்த பூனை ஒன்று
நேற்று இறந்தது
சவ அடக்கத்துக்கு
நாங்கள் போயிருந்தோம்
என் நண்பனின் மனைவி
அழத் தொடங்கியபோது
என் மனைவியும் அழுதாள்
குழந்தைகள் அழுதன
சில வார்த்தைகள் பேசும்படி
என் நண்பன் என்னைக் கேட்டுக்கொண்டான்
நான் பேசத் தொடங்கினேன்:
'
இந்தப் பூனையின் மியாவ் மியாவ்                                  
வேறு பூனைகளின் மியாவ் மியாவிலிருந்து
வித்தியாசமானது
மேலும்...



                சுந்தர ராமசாமி 

இதில் பூனையைப் பற்றித்தான் பேசுகிறார் என்று நினைக்கிறீர்களா? தேவையற்ற சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள், வழக்குகள், போலித்தனங்கள் பற்றி இதனில் கேள்வி எழுப்புகிறார். பிரபஞ்சக் குளத்தில் தோன்றிய இடத்திற்கே உயிர்கள் திரும்புகையில் சலனங்கள் எழுவது இயற்கை. தவளை தான் எங்கிருந்து வந்ததோ அந்தக் குளத்திற்குள் குதிப்பதுபோல.  எனவே,  அதைப் பெரிதுபடுத்த வேண்டாம் என்ற சிந்தனை இதனில் பதிவாகியுள்ளதாக நான் எண்ணுகிறேன். 

ரப்பர் தோட்டத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில் ஆடு, மாடு, கோழி, நாய் இவற்றோடு பூனையும் எங்கள் குடும்பத்தின் வளர்ப்புப் பிராணியாக இருந்தது. ஒரு நாள், அதிகாலை ஐந்து மணிவாக்கில் பூனையின் உரத்த மியாவ் சத்தம் கேட்டு எழுந்து பார்த்தால் எங்கள் பூனை வீட்டின் உத்திரத்தில்  அமர்ந்து கீழே இறங்கும் வழியறியாது தவித்துக்கொண்டிருந்தது. எலியைத் துரத்திக்கொண்டு மேலே ஏறியதால் வந்த விளைவு.  கடமை என்று வந்து விட்டால் பூனையைப் போன்ற செயல்வீரனைப் பார்க்க முடியாது. அன்று பூனையைக் கீழே இறக்கி விடப் பெரும்பாடாகிவிட்டது.

தோட்டத்திலிருந்து நகருக்குக் குடிபெயர்ந்து விட்ட பிறகு, வளர்ப்புப் பிராணிகளைப் பிள்ளைகளின் பள்ளிப் பாட நூல்களில் மட்டும் பார்க்க முடிந்தது. பரபரப்பான வாழ்க்கைச் சூழலில் நம்மைக் கவனிக்கவே நேரத்தோடு அல்லாடும்போது, இன்னபிற உயிர்களையும் உடன் வைத்துப் பராமரிக்கும் நிலைக்குச் சூழலும்  மனமும் இடம்தரவில்லை. தொலைக்காட்சியில் இடம்பெறும் டோம் அண்ட் ஜெர்ரி கார்ட்டூன் நிகழ்ச்சியை எங்காவது பார்க்கும்பொழுது, பூனையின் அழகுக் கண்களையும் மீசையையும் ரசித்து அதன் தலையை ஆசையாய்த் தடவிப் பார்த்த பழைய நினைவுகள் வந்து போகும்.

அண்மைய காலமாகப் பூனைகளின் மீது எங்களுக்கு வெறுப்புக் கூடி வருவதற்கு எங்கள் அண்டை வீட்டார்தாம் காரணம்.  ஆசைக்கு ஒன்றிரண்டு பூனைகள் வளர்க்கலாம். ஆனால், ஒரு பூனைப் பட்டாளமே அண்டை வீட்டில் வாசம் செய்தால் நமக்கு எத்தகைய துன்பம் வந்து சேரும் என்பது உங்களில் அனுபவித்துப் பார்ப்பவர்களுக்கு எளிதாய்ப் புரியும். பூனைகளை வளர்ப்பவர்கள் அவர்கள், நம் வீட்டு வாசலில் சுகமாய் அமர்ந்துபோகும் அதன் கழிவுகளை அப்புறப்படுத்துவது நாம் எனும் நிலைதான் சொல்லொண்ணா வேதனையைத் தருகிறது. நல்ல வேளையாக, அவ்வப்போது நாய்களின் நடமாட்டம் இருப்பதால் பூனைகள் கொஞ்சம் அடக்கியே வாசிக்கின்றன.

இப்படிப் பூனைகள் மீதான வெறுப்பு ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் அண்மையில் குடும்பத்தோடு விடுமுறையில் கூச்சிங் நகருக்குப் போனபோது பூனைகளைக் கொண்டாடும் மனங்களைக் கண்டு வியந்து போனேன். யானைக்கு ஒரு காலம் வந்தால் பூனைக்கு ஒரு காலம் வரும் என்பார்கள். கிழக்கு மலேசியாவின் தலைநகரான கூச்சிங்கைப் பொறுத்தவரை பூனைக்கு நல்ல காலம்தான்.



                              சாலைச் சந்திப்பில் வரவேற்கும் பூனைகள்


பூனை பெயரிலேயே ஒரு நகர் என்பது  வியப்புதான். கூச்சிங் என்பது இடுகுறிப் பெயரா? காரணப்பெயரா? அங்கே இரண்டுக்கும் தலையசைக்கிறார்கள். அதிகமாக பூனைகள் வளர்க்கப்பட்ட இடம் என்பதால் அந்தப் பெயர் வந்தது என்கிறார்கள். கூச்சிங் என்ற பெயர் அமைந்ததால் அந்நகரைச் சுற்றுலாத்தலமாக மேம்படுத்தும் முயற்சிக்குப் பூனைகளின் தயவை நாடியிருப்பதாகவும் சொல்கிறார்கள்.

ஆனால், வரலாற்றுப் பக்கங்களைப் புரட்டினால் வேறு கதைகள் இருக்கின்றன. மேற்கு இந்தியாவின் கொச்சின் துறைமுகத்தையொட்டி இந்தப் பெயர் அமைந்திருக்கலாம் என்ற தகவல் உண்டு. இந்தியர்கள் பயன்படுத்திய கலைப் பொருள்கள் கூச்சிங் அருங்காட்சியகத்தில் இன்றும் உள்ளன. ஒரு தவறான புரிந்துணர்வால் இப்பெயர் வந்தது என்ற தகவலும் உண்டு. 1841இல் ஜேம்ஸ் புரூக் தன் ரோயலிஸ்ட் கப்பலில் இங்கு வந்தபோது, “இந்த இடத்தின் பெயர் என்ன?” எனக் கைநீட்டி வழிகாட்டியிடம் கேட்க, கைநீட்டிய இடத்தில் பூனை ஒன்று இருந்ததால் அதைத்தான் கேட்கிறார் என்றெண்ணி, “கூச்சிங்” என்று சொன்னாராம். இதற்குச் சாத்தியம் குறைவு.  ஏனெலில், ஜேம்ஸ் புரூக் இங்கு வந்தபோது இந்த ஊரின் பெயர் சரவாக். பின்னர்தான், ஜேம்ஸ் புரூக் வழிதோன்றலான சார்ல்ஸ் புரூக் காலத்தில் 1872இல் இந்த நகர் கூச்சிங் எனப் பெயர் சூட்டப்பட்டது. மாத்தா கூச்சிங் எனும் பழத்தின் பெயரிலிருந்தும் கூச்சிங் பெயர் வந்திருக்கலாம் என்கிறார்கள்.

வரலாற்றுப் பக்கங்களில்தான் தெளிவில்லை. ஆனால், கூச்சிங் மக்கள் தெளிவாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பூனைகளைக் கொண்டாடுகிறார்கள். நமக்குத்தான் பூனை குறுக்கே போனால் சகுனம் சரியில்லை. அவர்களுக்குப் பூனைகளைப் பார்க்காமல் பொழுதுகள் நகர்வதில்லை. கூச்சிங் நகரில் பயணித்தால் சாலைச் சந்திப்புக்களில் பல வண்ணங்களில் நம்மை நோக்கிக் கைதூக்கும் பூனை சிலைகளைக் காணலாம்.  சுருக்கமாகச் சொன்னால், கூச்சிங் போனால் பூனைகளின் முகத்தில் விழிக்காமல் நம்மால் எந்தச் சாலையிலும் பயணிக்க முடியாது. பூனைகள் முகத்தில் விழித்ததால் கூச்சிங்வாழ் இந்தியர்களுக்குத் தீங்கேதும் நேர்ந்ததாக இதுவரை தகவலேதும் வரவில்லை என்பது கவனிக்கத்தக்கது. விழாக் காலங்களில் பூனை சிலைகளை அலங்காரம் செய்து (பூவும் பொட்டுமிட்டு) அழகுபார்ப்பதாக கூச்சிங் மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் மருத்துவர் நந்தினி கூறினார். 



                                      உள்ளே பூனை அருங்காட்சியகம்


கூச்சிங் பயணத்தின்போது  அங்கிருக்கும் பூனை அருங்காட்சியகம் போய்வரலாம் என்று என் மனைவியும் பிள்ளைகளும் அழைத்தார்கள். எனக்கு அதில் அவ்வளவு ஆர்வமில்லை. மனத்தில் பூனை மீதான வெறுப்பு மிஞ்சியிருந்தது. அதன் கழிவுகளை அகற்றிக் காயம்பட்ட மனத்திலிருந்து வேறு என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? அதுமட்டுமில்லாமல் அங்கு அப்படியென்ன இருக்க முடியும்? படம் பிடிக்கப்பட்ட பூனைகளும் பாடம் செய்யப்பட்ட பூனைகளும்தானே?

ஆயினும் போனேன். என் எண்ணத்தை முற்றாக மாற்றியது அந்த அருங்காட்சியகம். பூனைகளைக் கொண்டாடும் இத்தனை உள்ளங்களா? பூனை பற்றி நாமறியாத இத்தனை தகவல்களா? சரித்திரத்தில் இடம்பிடித்த உலகத் தலைவர்களின், பிரபலங்களின்  உள்ளங்களில் எப்படி இடம் பிடித்தன இந்தப் பூனைகள்? பூனை பற்றி இத்தனை உருக்கமான பதிவுகளா? பூனைகளின் படங்கள், சிலைகள், ஓவியங்கள், கலைப்பொருள்கள் என நான்காயிரத்துக்கும் மேல் இங்கு உள்ளன. 1993இல் திறக்கப்பட்ட இது,  பூனைகள் குறித்த ஆய்வு மையமாகவும் விளங்குகிறது.

ஹங்காங்கைச் சேர்ந்த கல்வியாளர் டாக்டர் பெத்தி ஜாமி சுங்  1990களில் இந்த அருங்காட்சியத்துக்கு வந்தபோது பூனைக்கான மையம் கண்டு மனம் நெகிழ்ந்து போனாராம். அவரும் பூனைமீது அலாதி அன்பு உள்ளவர் என்பதால் தம் மரணத்துக்குப் பிறகு தாம் சேகரித்த ஆயிரக்கணக்கான பூனை தொடர்பான கலைப்பொருள்களை உயில் எழுதி வைத்துள்ளார்.  அவர் பெயரில் அமைந்த தனி அறையில் அவை வைக்கப்பட்டுள்ளன. அவர் மறைந்தாலும் பூனைகளின் பொருள்களில் அவர் இங்கே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார். 



                                          பிரபலங்களின் உள்ளங்களில்..

பூனைகளின் அன்பு வலையில் சிக்கிய உலகப் புகழ்பெற்றவர்களின் பட்டியலைப் பார்த்தால் “இவருமா?” என வியந்து போவீர்கள். அமெரிக்காவில் அடிமைச் சங்கிலியை அறுத்தெறியப் போராடிய அதன் முன்னாள் அதிபர் ஆபிரகாம் லிங்கன் பூனைகளின் மீது அன்பு கொண்டவர். உள்நாட்டுக் கலவரம் ஓய்ந்தபோதெல்லாம், தம் இரண்டு பூனைகளோடு பல மணிநேரம் செலவளிப்பாராம். வெள்ளை மாளிகையில் ஒரு முறை விருந்து நடந்தபோது தம் மேசை மீதிருந்த பூனைகளுக்கு உணவு ஊட்டியிருக்கிறார். “என் பூனை டிக்‌ஷி என் அமைச்சரவையைக் காட்டிலும் அறிவானவள். மேலும்,  என் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு பேசாதவள் என்று பூனைக்குப் பாராட்டுப் பத்திரம் வாசித்திருக்கிறார். 

இங்கிலாந்தின் முன்னாள் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் தம் பூனைகளோடு நெருக்கமானவர்.  உலகப் போரின்போது குண்டு விழுந்த இடங்களைப் பார்வையிடச்   செல்லும்போது தம் பூனையை உடன் கொண்டுபோவதில் உறுதியானவர். அவரின் அமைச்சரவைக் கூட்டங்களில் அவரின் பூனையும் கலந்துகொள்ளுமாம். இயற்பியலுக்காக நோபல் பரிசு பெற்ற ஆல்பர்ட் என்ஸ்டைன் தன் ஆராய்ச்சியில் மூழ்கி சோர்வுறும்போதெல்லாம் அவரின் தனிமையைப் போக்கி ஆறுதல் அளித்தது பூனைகளின் நெருக்கம்தான் என மனம் திறந்திருக்கிறார்.

ஜேம்ஸ்பாண்ட் படங்களில் நடித்த கவர்ச்சி நடிகை ஊர்சுலா என்ரெஸ்சும் பூனைப் பிரியர்தான். “என் அழகும் இளமையும் ஆண்களுக்கு. ஆனால், என் மதிநுட்பமும் அன்பும் 
பிராணிகளுக்கு” என்று கூறியுள்ளார். புவி ஈர்ப்புச் சக்தியைக் கண்டுபிடித்த சர் ஐசக் நியூட்டன், தாம் வளர்த்த இரண்டு பூனைகள் அதன் உருவ அமைப்புக்கு ஏற்ப வெளியே சுதந்திரமாய் சென்று வர  வீட்டுக் கதவில் பெரியதும் சிறியதாய் இரண்டு துளைகளைச் செய்துள்ளார். புளேரென்ஸ் நைட்டிங்கேல் அறுபது பூனைகள் வரை வளர்த்ததாகவும் எங்குச் சென்றாலும் பூனைகளை விட்டுச் செல்வதில்லை என வரலாற்றுக் குறிப்பு உள்ளது.

“வாழ்வின் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட இரண்டு வழிகள்: இசையும் பூனைகளும்” என்று கூறினார் நோபல் பரிசு பெற்ற தத்துவமேதை  ஆல்பர்ட் சுவெய்ட்ஷர். இடக்கை பழக்கமுள்ள இவர் தாம் நடத்திய மருத்துவமனையில்  நோயாளிகளுக்கு மருந்துச் சீட்டினை வலக்கையால் எழுதுவாராம். ஏன் தெரியுமா? அவரின் ஆசைப் பூனை இடக்கையில் படுத்து உறங்குவதால் அதற்கு இடையூறு செய்யக்கூடாது என்பதால்தானாம். ரஷ்யாவின் புரட்சியாளரும் சோவியத்தின் முதல் அதிபருமான லெனினின் இறுகிய உள்ளத்தையும் உருக்கும் வலிமைகொண்டதாக ஒரு பூனை இருந்ததாம்.


இப்படி, இன்னும் எத்தனையோ புகழ்பெற்றவர்களின் இதயங்களைச் சிறைபிடித்த பூனைகளைப்   பற்றிய தகவல்களைக் கண்டு வியந்தவாறும், எனக்கும் பூனைக்கும் இந்தப் பிறவியில் ஏழாம் பொருத்தமாக ஆனது  ஏன் என்று யோசித்தவாறும் அருங்காட்சியகத்திலிருந்து வெளியேறினேன். “அப்பா, உங்களுக்கு பூனை வாங்கி வளர்க்க ஆசை வந்திருச்சா?” என்று மகள் கேட்டாள். என் வாழ்க்கையில் எப்படி இன்னொரு காதலுக்கு இடமில்லையோ அதுபோல இன்னொரு பூனைக்கும் இடமில்லையென்றே உள்மனம் சொல்கிறது. உலகம் முழுவதும் 50 கோடி பூனைகள் வீடுகளில் வளர்க்கப்படுவதாக ஒரு புள்ளிவிபரம் சொல்கிறது. சரி, என் ஒருவனால் இந்தப் புள்ளிவிபரத்திற்குப் பாதிப்பு வராது என்றே நம்புகிறேன். 


                                                           வின்ஸ்டன் சர்ச்சில்



                                                   ஊர்சுலா என்ரெஸ்                


             
                                                                 லெனின்

இப்படி, இன்னும் எத்தனையோ புகழ்பெற்றவர்களின் இதயங்களைச் சிறைபிடித்த பூனைகளைப் பற்றிய தகவல்களைக் கண்டு வியந்தவாறும், எனக்கும் பூனைக்கும் இந்தப் பிறவியில் ஏழாம் பொருத்தமாக ஆனது  ஏன் என்று யோசித்தவாறும் அருங்காட்சியகத்திலிருந்து வெளியேறினேன். “அப்பா, உங்களுக்கு பூனை வாங்கி வளர்க்க ஆசை வந்திருச்சா?” என்று மகள் கேட்டாள். என் வாழ்க்கையில் எப்படி இன்னொரு காதலுக்கு இடமில்லையோ அதுபோல இன்னொரு பூனைக்கும் இடமில்லையென்றே உள்மனம் சொல்கிறது. உலகம் முழுவதும் 50 கோடி பூனைகள் வீடுகளில் வளர்க்கப்படுவதாக ஒரு புள்ளிவிபரம் சொல்கிறது. சரி, என் ஒருவனால் இந்தப் புள்ளிவிபரத்திற்குப் பாதிப்பு வராது என்றே நம்புகிறேன்.

சுந்தர ராமசாமியின்  பூனை பற்றிய மற்றொரு கவிதையில் ஒரு பகுதி இது:  

                          பூனைகள் குறுக்கே வராமலிருப்பது
                          அவற்றுக்கும் நமக்கும் நல்லது
                         
குறுக்கே தாண்டிய பூனைகள்
                          நெடுஞ்சாலைகளில்
                         
தாவரவியல் மாணவனின் நோட்டில்
                          இலைபோல ஒட்டிக் கிடப்பதைக் கண்டதுண்டு
                          சிறிய பூனைகள்தான்
                          பெரிய பூனைகள் ஆகின்றன.
                         
பூனைகளின் முதுமையைக் கண்டறிவது கடினம்.
                         
அவற்றின் மரணத்திற்குச் சாட்சியாக நிற்பது கடினம்.
                         
அவற்றின் பேறுகால அனுபவங்கள் பற்றி
                          நாம் யோசிப்பது காணாது.
                         
இருப்பினும் அவை இருக்கின்றன
                          பிறப்பிறப்பிற்கிடையே

எளிய உயிர்களுக்கு இதயம் நெகிழும் மனிதர்கள் எங்கும் இருக்கிறார்கள். மனிதரை அண்டிவாழும் பூனை மீதான இரக்கத்தை இக்கவிதையில் பதிவுசெய்கிறார் சுந்தர ராமசாமி.  இப்பொழுதெல்லாம் மதாபிமானம் எங்கும் பெருகி வழிகிறது. அதன் தீவிரவாத கொடும்முகம் நம்மை அச்சமூட்டுகிறது. அதற்கு இடமளித்துவிட்டு ஒதுங்கி  நின்று மனிதாபிமானம் வேடிக்கை பார்க்கிறது. உயிராபிமானம் தான் இனி நாம் உரக்க உச்சரிக்க வேண்டிய பொதுமொழியாக இருக்க வேண்டும்.

என்னை நெகிழச் செய்த பூனை பற்றிய ஹைக்கூ இது:

                          கொட்டும் மழைக்கு
                          வாய் திறந்தபடி
                            இறந்த பூனை                

                                            - மைக்கல் மக்லிண்டால்     


               

Saturday, December 30, 2017

காட்டுக்குள் கண்டெடுத்தவை


காட்டுக் கோழியைத் துரத்தி வந்த
பூனை திகைக்க
வழித்தடம் மறிபட்டு
யானை ஒதுங்க
வலசை கிளம்பிய
கதிர்க்குருவி தடுமாற
காட்டின் நெஞ்சைக் கீறிக் கீறி
                                          எழுகிறது ஒரு தார்ச்சாலை

காடுகளே எனக்கு உலகம் என ஆண்டின் பாதி நாள்களைக் காட்டிலும் காட்டு விலங்குகளுடனும் கழிப்பவர் கவிஞர் அவைநாயகன்.  அவரின்  காடுறை உலகம் கவிதை நூலில் இக்கவிதை இடம்பெற்றுள்ளது. காடுகள் மீது தீராக் காதல் கொண்டதனால் காடுகள் அழிப்புப் பற்றி இக்கவிதையில் தம் கவலையைப் பதிவு செய்கிறார்.

காடு எண்ணிலா உயிர்களின் உறைவிடமாகத் திகழ்கிறது. பூமியின் உடலில் பச்சை ரத்தம் பாயும் இந்தப் பகுதியால்தான் மற்றவை இன்னும் ஈரம் காய்ந்து போகாமல் உயிர்ப்போடு உள்ளன. மனிதன் இன்னும் அவிழ்க்காத எத்தனையோ ரகசியங்கள், மர்மங்கள் அடர்ந்த காடுகளுக்குள் மறைந்திருக்கின்றன.


சிறுவயது முதலே காடுகளோடு எனக்குப் பழக்கம் உண்டு. அடர்ந்த ரப்பர் காட்டுக்கு நடுவில்தான் தோட்ட லயன் வீடுகள். வீட்டுக்கு வெளியே வந்து நின்று முன்னே பார்த்தால் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை எங்கும் நேர்த்தியாய் வரிசை பிடித்து நிற்கும் மரங்கள். காற்றுக்கு இசைவாய்த் தலை அசைக்கும் மரங்கள். வகிடெடுத்துத் தலை வாரியதுபோன்று  திருத்தப்பட்ட காடுகள்தான் என்றாலும் பெரிய காட்டின் பிரம்மாண்டத்தை அவை எனக்குள் உருவாக்கியிருந்தன. அதிகாலைக் கும்மிருட்டில் பால்வாளிகள் உரச அம்மா சக  தொழிலாளர்களோடு மலைக்காட்டில் நடக்கும்போது,  காட்டு மரங்கள் சூழ்ந்த குறிப்பிட்ட ஓரிடத்தில் பேய்கள் இருப்பதாய் ஏனோ கற்பிதம் செய்துகொண்டு பயந்து நடுங்கி அவர்களுக்கு நடுவில் நடந்த நாள்கள், நினைவுகளின் பிடியில் இன்னும் பத்திரமாய் இருக்கின்றன. 



அண்மையில் விடுமுறையைக் கழிக்க, குடும்பத்தோடு கூச்சிங் நகர் போயிருந்தபோது, அந்நகருக்கு வடக்கே இருக்கும் பாக்கோ தேசியப் பூங்காவின் அடர்ந்த காட்டுக்குள் உலாப் போகும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அரை மணி நேரப் படகுப் பயணத்தில் பாறைகள் சூழ்ந்த கடற்கரையில் இறங்கி நடந்தால்  நம்மைப் பொருட்படுத்தால் தன் போக்கில் அங்கு மேயும் காட்டுப் பன்றிகளைக் காண முடிந்தது. எண்ணி மாளாத வகையில்  தாவரங்களும் உயிரினங்களும் அங்கிருப்பதாக ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.  நான் அந்தக் காட்டுக்குள் கண்டெடுத்தவற்றை உங்களின் பார்வைக்கு அனுப்பி வைக்கிறேன்.



காட்டுக்குள் நடப்பதற்காக அமைக்கப்பட்டுள்ள சிறு பாதையில் நடந்தால் வழியெங்கும் மேடு பள்ளங்கள். பூச்சிகள் எழுப்பும் ஒலிகள். மண் மூடிக் கிடக்கும் இலைகள். ஒன்றோடொன்று தழுவிக் கிடக்கும் வேர்கள். பாதையில் கொஞ்சம் கவனம் குறைந்தாலும் அவ்வளவுதான். நான் சில முறை தடுக்கி விழப் பார்த்தேன்.

வேர்கள்

பாறைகள்  மேடுபள்ளம்
நிறைந்த காட்டில்
தடுக்கி விழப்போன
என்னைப் பார்த்து
மகன் பதறினான்
"அப்பா, வேர பிடிச்சிக்குங்க
 விழ மாட்டீங்க"


பல முறை வேர்தான் என்னைக் கீழே விழாமல் தடுத்துக் காத்தது.  எண்ணிப் பார்த்தேன் காட்டுக்குள் மட்டுமல்ல. நாட்டுக்குள்ளும் நாம் தடுக்கி விழாமல் இருக்க வேர்கள்தான் நமக்குத் துணை. நம் இனத்தின் வேர்களாக இருக்கும் மொழியை, பண்பாட்டை, கலையை உறுதியாகப் பிடித்துக்கொண்டால் நாம் ஏன் கீழே விழுந்து  துன்பப்படப் போகிறோம்?



வழியில் எத்தனையோ வேர்களைத் தாண்டிக் காட்டின் அடர்த்தியை விசாரித்துக்கொண்டு முன்னே போனாலும்  ஒரு வேரைத் தாண்ட முனைந்தபோது மின்னல் கீற்றாய்ப் பழைய நினைவுகள் தோன்றி மறைந்தன. பல மணிநேர உழைப்பைக் கீழே கொட்டிவிட்டு அப்பா, அம்மாவிடம் திட்டு வாங்கிய பழைய நாள்களை எப்படி மறக்க முடியும்?

இடறல்

வேர் தடுக்கி
இடறிவிழப் போகையில்
நினைவில் இடறும்
பால்வாளியோடு
வேர்தடுக்கி விழுந்து
பாலில் நனைந்த கணங்கள்


காடு எப்பொழுதும் மௌன மொழியைத்தான் பேசுவதாக நினைக்கிறோம். ஆனால்,  வெளியே இருப்போர் அறியாத எத்தனையோ ஓசைகள், அசைவுகள் உள்ளே நிறைந்திருக்கின்றன. காதோடு சேர்த்து மனம் கொடுத்துக் கேட்டால்தான் அவை நமக்குப் புலப்படும்.  அதனை ஆண் மனத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன்.

ஆண் மனம்

ஆண் மனம்போல காடும்
எத்தனையோ ஒலிகள்
இரைச்சல் ஓசைகள்
முனகல்கள் யாருமறியாமல்
இரகசியங்களாய்...



நினைவுப் பள்ளங்களில் தேங்கிவிட்ட சில காட்சிகளை நம்மால் எப்பொழுதும் நீக்க முடிவதில்லை. புதிய அனுபவங்களும் காட்சிகளும் அதன் மேல் ஒட்டப்பட்டாலும் மனத்தின் அறைகளில் பழைய காட்சிகள் சகாவரம் பெற்று நிலைத்து விடுகின்றன. எந்தக் காட்டுக்குள் நுழைந்தாலும் எனக்குப் பழக்கமான இன்னொரு  காட்டுக்குள் நுழைவதுபோன்ற உணர்வு எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

                 இன்னொரு காடு

         அடர்ந்த காட்டுக்குள் நுழைந்து
         அதன் காட்சிகளை
         கண்கள் விழுங்க
         உள்ளே நடக்கும்போது
         இன்னொரு காட்டுக்குள்ளும்
         நுழைகிறேன்
         ரப்பர் மரங்கள் சூழ் காடு

காடு உலாப் போகையில் தூறலாக இருந்த மழை வலுக்கத் தொடங்கியது. தலை நனைந்த காடு நீர்த்துளிகளை இலைகளில் வழியாய் மண்ணுக்கு அனுப்பியதை ரசித்தேன். அந்த இலைத்துளிகள் உடலை மட்டுமா நனைத்தன? உணர்வையும் நனைத்துப் புதுப்பித்ததைப் பதிவு செய்தேன்.



            துளித்துளியாய்

      இலைகளிலிலிருந்து
      நீர்த்துளிகள்
      என்மேல் விழுந்து
      நனைக்கையில்
      என்னிலிலிருந்து
      துளித்துளியாய்
      கவிதை



பாக்கோ தேசியப் பூங்காவில், கூர்மையான மூக்கு, நீண்ட வால் இவற்றோடு பெரிய வயிறுகொண்ட வித்தியாசமான ஓர் ஆண் குரங்கினைப் பார்த்தோம். அங்கிருந்த வழிகாட்டி அது புரோபோஸ்சிஸ் (proboscis) வகை குரங்கு என்றும் உலகில் அழிந்துவரும் இனமென்றும் குறிப்பிட்டார். எங்களை ஏறெடுத்தும் பாராமல் வேறு பக்கம் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டது. அதன் கதையை அவர் விளக்கியபோது அதன் மீது கருணை எழுந்தது.

தனிமை

காடு உலா முடிந்தபோது
தனியே மரத்திலொரு
குரங்கு பார்த்தோம்
வீரியம் குறைந்து
தகுதி இழந்ததால்
இன விலக்குக்கு
ஆளானதென்றார்
உடன் வந்த வழிகாட்டி

வேறு பக்கம் முகந்திருப்பிய
அதன் பார்வையில் கசிந்தது
சோகமா வெறுப்பா
கேமராவால்
பதிவு செய்ய முடியவில்லை

எந்தப் பயணத்திலும்  எண்ணிய இலக்கைத் தொடுவதுதான் முக்கியமானது.  ஒரு நாவலில் உச்சம்போல. ஒரு பெண்ணின் மனத்தை வெல்ல முனைவதுபோல. அதுவரை மனங்கொள்ளும் ஆர்வம், எதிர்பார்ப்பு அளவிடற்கரியது. இலக்கை அடைந்துவிட்டால் எல்லாம் இறங்குமுகம்தான்.



தீர்ந்துபோய்...

காடு உலா தொடக்கத்தில்
இருந்த
வேகம் துடிதுடிப்பு
ஆர்வம் பரபரப்பு
எல்லாம் தீர்ந்துபோயிருந்தன

எல்லையைத் தொட்டுத்
திரும்புகையில்


நாம் வாழும் சூழலில் காணும் அனைத்தும், கடந்துபோகும் கணங்களும்  நம் கண்களுக்குச் சாதாரணமாகத் தெரியும். அதன் தனித்துவத்தை நாம் உணர்வதில்லை. வேறு சூழலில் மூழ்கி எழுந்துவிட்டு வெளியே வந்தால்தான் நம் பார்வையின் கோளாறு நீங்கிச் சுற்றியிருப்பதை ஆழ்ந்து நோக்குவோம். ஒவ்வொரு கணத்தையும் கொண்டாடுவோம். 




புதிதாய்

இரண்டு மணிநேரம்
காடு உலா முடித்து
வெளியே வந்தபோது
கடற்கரை, வீடுகள்,
வான்வெளி, மனிதர்கள்
எல்லாம் புதிதாய்...


அங்கிருந்து திரும்புவது பெரும் சிக்கலாகிவிட்டது. கடலில் அலைகளின் சீற்றம் அதிகமாகிப் படகில் ஏறிப் பயணிப்பதே ஆபத்தானது என்பதால் காடு உலா வந்த பலரோடு காத்திருந்தோம். மழையும் வலுக்கத் தொடங்கியது. வேறு வழியின்றிக் காட்டில் அரைமணி நேரம் நடந்து வேறு பகுதிக்கு வந்து படகு ஏறினோம். நாங்கள் காட்டில் எத்தனையோ எறும்புக் கூட்டங்களை, சிற்றுயிர்களைப் பார்த்தோம். நீங்களும் பார்த்திருப்பீர்கள். நமக்குத் தோன்றாத ஒன்றை அவைநாயகன் தன் நுட்பமான பார்வையில் பார்க்கிறார்.

தானாய் ஒரு
கல் பெயர்ந்தாலும்
வீடிழக்கும் சிற்றுயிர்கள்